កិច្ចចម្រើនព្រះបរិត្តដែលអ្នកផងហៅថា “សូត្រមន្ត” នោះជាកិច្ចមួយដែលពុទ្ធសាសនិកជនតែងធ្វើតាមពេលដែលខ្លួនត្រូវការ ដោយជឿថា កិច្ចនេះសម្រាប់រំដោះគ្រោះថ្នាក់ ឧបទ្រពចង្រៃ និងដើម្បីចម្រើនសិរីសួស្ដីជ័យមង្គល។ ជំនឿនេះជាជំនឿចាស់យូរអង្វែងណាស់មកហើយរបស់ពុទ្ធបរិស័ទ ដោយមានគោលចារឹកគ្រប់គ្រាន់តាមគម្ពីរព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលមានដំណាលក្នុងធម្មបទកថាភាគទី ៤ ត្រង់រឿងអាយុវឌ្ឍនកុមារ និងក្នុងធម្មបទកថាភាគទី ៧ ត្រង់រឿងអត្តនោបុព្វកម្ម។
៣. បើមិនអាចធ្វើការងារធំឲ្យមកជាតូចក្នុងឆន្ទៈទេ គឺមិនអាចធ្វើការងារធំបានឡើយ។
៤. គុណធម៌ ទាល់តែសាងទើបកើត។ មនុស្សសាងគុណធម៌ឲ្យកើតឡើងជាមុន ទើបគុណធម៌សាងមនុស្សនោះវិញតាមក្រោយ។
៥. រស់នៅជាមួយនឹងការមិនប្រកាន់ នោះទុក្ខក្នុងចិត្តរមែងមិនមាន។
៦. ការងារដែលជាតួនាទីរបស់មនុស្ស មិនមែនគាំទ្របាបទេ គឺកម្ចាត់បាប។ បាបកើតពីមនុស្សណា វារមែងទម្លាយនូវមនុស្សនោះ ដូចច្រែះកើតពីដែកណា ក៏រមែងទម្លាយនូវដែកនោះដូច្នោះដែរ។
១. គ្រប់សត្វមានជីវិត សុទ្ធតែមានចិត្តជាប្រធាន មានចិត្តជាធំ។ មនុស្សមានវិធីអប់រំចិត្ត តែសត្វតិរច្ឆានមិនមានឡើយ ដូច្នេះជីវិតមនុស្ស និងជីវិតសត្វតិរច្ឆាន ទើបផ្សេងគ្នា ពោលគឺមនុស្សបានប្រសើរត្រង់មានការចម្រើនផ្លូវចិត្ត ចម្រើនគុណធម៌ អប់រំរឿយៗ។
២. មនុស្សមានបញ្ញា មិនត្រូវការសម្លាប់សត្រូវឡើយ រមែងសម្លាប់ចំពោះតែភាពជាសត្រូវរបស់គេតែប៉ុណ្ណោះ ហើយធ្វើសត្រូវឲ្យត្រឡប់មកជាមិត្ត។ ព្រះបរមពោធិសត្វ ឃើញបច្ចាមិត្តជាអ្នកជួយឲ្យព្រះអង្គសម្រេចនូវបារមីដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ គឺបរមត្ថបារមី ដូច្នេះទើបព្រះអង្គមានមេត្តាចំពោះសូម្បីតែបច្ចាមិត្ត។
ព្រះពុទ្ធដែលអាចត្រាស់ដឹងនៅលើចក្រវាឡយើងនេះមាន ៥អង្គ ដែលមានព្រះពុទ្ធ ៤អង្គហើយបានត្រាស់ដឹង និងនៅសល់មួយអង្គ ទៀតគឺព្រះសិអារ្យមេត្រីយ៍។ ព្រះពុទ្ធទាំង ៥អង្គគឺ៖
